افتالموسکوپ و رتینوسکوپ

افتالموسکوپ از طریق نقص طبیعی عنبیه که مردمک است، شبکیه را روشن می کند. پرتوهای نوری که تصویر شبکیه را تشکیل می دهند دوباره از مردمک خارج می شوند. دیافراگم دید (پنجره) افتالموسکوپ حاوی عدسی است که پرتوهای نور را برای کمک به کاربر تغییر می دهد. در این روش، فرد به ساختارهایی که در درونی ترین جنبه کره زمین قرار دارند، که در مجموع به عنوان زمین چشم شناخته می شوند، نگاه می کند: شبکیه، رگ های خونی شبکیه، سر عصب بینایی (دیسک)، و تا حدی محدود، مشیمیه زیرین.
مردمک اغلب از نظر دارویی گشاد می شود تا بازرسی شبکیه را آسانتر کند و برای معاینه ماکولا. یکی عضله منقبض کننده مردمک عنبیه را با داروهای پاراسمپاتولیتیک موضعی غیرقابل جذب و کوتاه اثر فلج می کند و در نتیجه روزنه مردمک بزرگتری ایجاد می کند. در مقایسه با چشم پزشک، متخصص داخلی، متخصص مغز و اعصاب یا متخصص اطفال به ویژه بر روی تظاهرات فوندوسکوپیک بیماری سیستمیک و کمتر بر بیماری چشمی موضعی تمرکز می کنند.
مترادف معاینه فوندوسکوپی شامل فوندوسکوپی، افتالموسکوپی و افتالموسکوپی مستقیم است. فقط چشم پزشکان رتینوسکوپی و افتالموسکوپی غیرمستقیم را انجام می دهند که نیاز به تجهیزات دیگری دارد و اطلاعات متفاوتی ارائه می دهد.

رتینوسکوپ ها دستگاه های بینایی سنجی هستند که برای تابش نور به چشم بیمار و مشاهده انعکاس از شبکیه برای اندازه گیری عیب انکساری چشم استفاده می شود. اصل کار رتینوسکوپی اصل فوکو است.

رتینوسکوپی با تعیین اینکه چه عدسی اصلاحی نقطه دور چشم را در بی نهایت قرار می دهد، عیب انکساری بیمار را تعیین می کند. بی نهایت در سوراخ رتینوسکوپ شبیه سازی می شود که در آن تمام پرتوهای نوری که از چشم بیمار منعکس می شوند جمع می شوند. نقطه دور نقطه ای است که نور رتینوسکوپ پس از انعکاس از شبکیه متمرکز می شود. به عنوان نقطه ای در فضا که با شبکیه چشم در یک چشم غیر سازگار است، تعریف می شود.

هنگامی که نقطه دور در پشت رتینوسکوپ یا پشت شبکیه قرار دارد، هیچ تغییری در جهت نور مشاهده نخواهد شد و یک رفلکس "با حرکت" ایجاد می کند. هنگامی که نقطه دور بین رتینوسکوپ و چشم بیمار قرار می گیرد، این نقطه به عنوان یک تکیه گاه عمل می کند و یک رفلکس "در مقابل حرکت" ایجاد می کند. هنگامی که نقطه دور در صفحه رتینوسکوپ باشد، خنثی بودن بدون حرکت رفلکس مشاهده می شود.
چهار حالت اصلی انکساری چشم وجود دارد: آمتروپی، نزدیک بینی، دوربینی و آستیگماتیسم. امتروپیا (دید طبیعی) یک حالت انکساری است که در آن پرتوهای نور موازی بر روی حفره چشم غیر سازگار متمرکز شده و به صورت پرتوهای نور موازی ظاهر می شوند. اگر اینطور باشد خنثی سازی مشاهده می شود.

نزدیک بینی شامل پرتوهای نوری است که در جلوی شبکیه چشم در یک چشم غیر سازگار به نقطه کانونی می رسند و به صورت پرتوهای نوری همگرا ظاهر می شوند. "در مقابل حرکت" در بیماران نزدیک بینی اصلاح نشده مشاهده می شود. هایپروپیا شامل پرتوهای نوری است که به نقطه تمرکز پشت شبکیه در یک چشم غیر سازگار می آیند و به صورت پرتوهای نور واگرا ظاهر می شوند. دوربینی با رتینوسکوپی در بیمارانی که از نظر اپتیکی اصلاح نشده اند، "با حرکت" ایجاد می کند. در نهایت، با آستیگماتیسم، پرتوهای نور دو نقطه تمرکز را در چشم تشکیل می دهند. آستیگماتیسم می تواند یک رفلکس "با" و/یا "در مقابل حرکت" ایجاد کند.

بر اساس عدسی اصلاحی که در جلوی چشم قرار می گیرد، می توان محل نقطه دور را تغییر داد. بیماران مبتلا به آمتروپیا در حال حاضر نقطه دور را در بی نهایت خواهند داشت زیرا اشعه ها به موازات چشم منعکس می شوند و نیازی به عدسی اصلاح کننده ندارند. در همین حال، بیماران مبتلا به نزدیک بینی، یک نقطه دور بین چشم بیمار و بی نهایت خواهند داشت، زیرا اشعه ها چشم را به هم نزدیک می کنند، و نیاز به یک عدسی منفی برای فشار دادن نقطه دور به بیرون دارند. بیماران مبتلا به دوربینی نقطه ای بسیار فراتر از بی نهایت خواهند داشت، زیرا اشعه ها از چشم منعکس می شوند و به یک لنز پلاس نیاز دارند تا نقطه کانونی را به سمت چشم بکشند.